Henri i ja poznaliśmy się w bardzo młodym wieku. Miałam 18 lat, on był kilka lat starszy, a nasza historia zaczęła się od tego cichego dowodu, który trwa całe życie. Po ponad sześciu dekadach bycia ramię w ramię, nagłe odkrycie się bez niego stało się dziwnym, niemal nierealnym uczuciem.
Gdy ceremonia dobiegała końca, podeszła do mnie dwunastoletnia dziewczynka.
"Jesteś żoną Henriego?" zapytała mnie poważnie.
Kiedy powiedziałem tak, podała mi białą kopertę.
"Poprosił mnie, żebym ci ją dziś dał. Nie wcześniej. »
Zanim zdążyłem zadać jej pytanie, wymknęła się wśród gości.
Tego wieczoru, sam w cichej kuchni, w końcu otworzyłem kopertę. W środku: list napisany ręką Henriego... oraz mały mosiężny klucz.
Dans la lettre, il me demandait simplement de me rendre dans un garage numéroté 122, à une adresse en périphérie de la ville.
« Tout s’y trouve », écrivait-il.
Je ne me sentais pas prête à découvrir ce qu’il avait caché pendant tant d’années… mais la curiosité a été plus forte.
