"Kochanie," powiedziała łagodnie, "czy nie miałbyś nic przeciwko, gdyby twoja siostra zajęła to miejsce? Ona też potrzebuje miejsca do pracy."
Zamarłem.
"W tym samym miejscu?" Zapytałem. "Ten, który mi dałeś pełen śmieci? Ten, który wyczyściłem, pomalowałem, odbudowałem?"
"Cóż... Tak. Ona tak naprawdę nie ma—"
"Nie," powiedziałem spokojnie. Stanowczo. "Dzięki za brudne miejsce. Naprawdę. Ale to już nie jest brudne. To moje."
Mama spojrzała na mnie przez chwilę, upiła łyk wody i wyszła bez słowa.
W tym samym tygodniu się wyprowadziłem. Znalazłam inne miejsce — mniejsze, droższe, ale naprawdę moje.
I tym razem nikt nie mógł jej odebrać.
