Czego nie wiedziałem, czego nikt nie mógł przewidzieć, to że to desperackie rozwiązanie stanie się największą historią miłosną, jaką kiedykolwiek przeżyję.
Najpierw opowiem ci o Josiahu. Nazywali go brutalem. 7 stóp wzrostu, jeśli miał cal. 300 funtów solidnej masy mięśniowej po latach pracy w kuźni. Ręce, które potrafią wyginać żelazne pręty. Twarz, która sprawiała, że dorośli mężczyźni cofali się, gdy wchodził do pokoju. Ludzie się go bali. Zarówno zniewolony, jak i wolni dawali mu przestrzeń. Biali goście na naszej plantacji gapili się i szeptali: "Widzieliście rozmiar tego? Whitmore ma potwora w kuźni."
Ale oto czego nikt nie wiedział. Oto, co miałem odkryć. Josiah był najdelikatniejszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek spotkałam.
Mój ojciec wezwał mnie do swojego gabinetu w marcu 1856 roku, miesiąc po odrzuceniu przez Fostera. Miesiąc po tym, jak przestałem wierzyć, że kiedykolwiek będę czymś innym niż samotny.
"Żaden biały człowiek nie poślubi cię," powiedział bez ogródek. "Taka jest rzeczywistość. Ale potrzebujesz ochrony. Kiedy umrę, ten majątek przejdzie na twojego kuzyna Roberta. Sprzeda wszystko, da ci trochę grosza i zostawi cię zależną od dalekich krewnych, którzy cię nie chcą."
“Then leave me the estate,” I said, knowing it was impossible.
“Virginia law won’t allow it. Women can’t inherit independently, especially not…” He gestured at my wheelchair, unable to finish. “Then what do you suggest?”
“Josiah is the strongest man on this property. He’s intelligent. Yes, I know he reads in secret. Don’t look surprised. He’s healthy, capable, and by every account I’ve heard, gentle despite his size. He won’t abandon you because he’s bound by law to stay. He’ll protect you, provide for you, care for you.”
The logic was horrifying and airtight.
“Have you asked him?” I demanded.
“Not yet. I wanted to tell you first.”
“And if I refuse?”
My father’s face aged 10 years in that moment. “Then I’ll keep trying to find a white husband and we’ll both know I’m going to fail and you’ll spend your life after I’m gone in boarding houses dependent on charity from relatives who see you as a burden.”
He was right. I hated that he was right.
“Can I meet him? Actually talk to him before you make this decision for both of us.”
“Of course. Tomorrow.”
They brought Josiah to the house the next morning. I was positioned by the parlor window when I heard footsteps, heavy ones in the hall. The door opened. My father entered and then Josiah ducked—actually ducked—to fit through the doorway.
Dear God, he was enormous. 7 ft of muscle and sineue, shoulders that barely cleared the frame, hands scarred from forge burns that looked like they could crush stone. His face was weathered, bearded, and his eyes darted around the room, never settling on me. He stood with his head slightly bowed, hands clasped, the posture of an enslaved person in a white person’s house.
